Doğum macerası

Tatlı oğlum,

Seni tam 38 hafta 5 gün bekledik. Bir ara “Barış çıkmayacak galiba” bile dedik 🙂 Rahat geldi orası tabi. Ama doktor amcası “e artık çıkaralım” dedi. Yoksa ben normal doÄŸum düşünüyordum. Hafif korkmuyorda deÄŸildim ama “yurtdışında hep normal doÄŸuruyorlar bende doÄŸururum” diye kendimi gaza getirmiÅŸtim. Olmadı iÅŸte, sen çıkmak istemeyince, benimde plazanta da yaÅŸlanma baÅŸlayınca doktor amcası çıkarmaya karar verdi. Bari doÄŸum sırasında o heyecanı anında yaÅŸayayım istedim. Spinal anestezi ile belden aÅŸağımı uyuÅŸturdular.  Böylece doÄŸum anını ve direk ilk aÄŸlamanı görebilecektim.

Doğumhaneye girene kadar çok heyecanlı değildim. Ama beni masaya koyup iğneyi yapmaya başladıklarında tir tir titriyordum. Soğuk, korku ve heyecan hepsi birbirine karışmıştı. Ben titredikçe anestezi uzmanı ve diğer doktorlar pervane oldular etrafımda saolsunlar. Bu konuda yeditepe üniversitesi hastanesi gerçekten çok iyi. İnsana gerçekten değer veriyorlar. Beni rahatlatmak için doktorum ve odadaki herkez ( kaç kişi vardı bilmiyorum ama sanki bana oda da düğün varmış gibi kalabalık geldi o an ) sorular soruyor şakalar yapıyorlardı. Elektirik süpürgesi gibi koca bir hortumla sıcak hava üslettiler vücuduma biraz titremem azaldı.

Cem bey (Cem FıçıcıoÄŸlu doktorumuz) “birazdan çıkaracağız oÄŸlunu ” dediÄŸinde heyecanım daha da arttı. ” oo ÅŸuna bak bacakları ne kadar güçlü”, “tosun bu tosun” diye gülüşmeler olduÄŸunda benimde gözlerimden yaÅŸlar damlamaya baÅŸlamıştı bile. Cem bey bana müjdeyi verdi. “oÄŸlunu çıkardık. maÅŸallah çok güçlü ayakları var” dedi. Tabi bizimki temizlenirken ciÄŸerlerininde saÄŸlam olduÄŸunu anladık. Feryat figan bağırıyordu :). Sonra yanıma getirdiler. Yanağını yanağıma dayadılar.. sıcacıktı. Kokumu alınca sakinleÅŸti. Öptüm kokladım oÄŸlumu. Allah herkeze böyle güzel anlar bahÅŸetsin. Çok güzel bir duygu. 3 kilo 800 gr. 53 cm doÄŸmuÅŸtu Barış. Sonra oÄŸlumu yukarı çıkardılar. Benim biraz daha iÅŸim vardı orada. Çok uzun geldi o zaman bana. Bir an önce oÄŸlumu kollarıma almak istiyordum tekrar.

Sonunda iÅŸim bitip de odama çıkarıldığımda, kapıda beni sevdiklerim karşıladı. EÅŸim, ailem ve dostlarım. Çok mutluydum. OÄŸlumu tekrar getirdiler emzirmem için. AÅŸkım benim hiç zorlanmadı. Direk aldı memeyi. Zaten ÅŸimdiki oburluÄŸundan belli 🙂

Sonraki saatler sakindi. Ama anestezinin etkisi geçipde beni ayağa kaldırdıkları ilk an pek de hoş olmadı. İşte  O zaman normal doğum bundan daha acılı olamaz her halde diye düşündüm. Normal doğumda en fazla 12 saat sancı çekiyorsun. Ama sezeryanda günlerce sancım devam etti. Benim gibi aynı şekilde doğum yapan iki kişi çok rahat ayağa kalktı. Ama ben ve benim gibi metebolizması çok hızlı çalışan bir diğer arkadaşım çok zorlandık. Ama tüm sıkıntı 3 gün içinde geçti. 1 hafta sonra da iyice toparlamıştım.

This entry was posted on Monday, March 9th, 2009 at 13:55 and is filed under DoÄŸum. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.