Archive for March, 2009

oyuncaklar

March 30th, 2009

Bugün annem önüme koydu oyuncaklarımı oyna dedi. Ben bugüne kadar hep bakmakla yetiniyordum. Bir kaç da dokunma teşebbüsüm olmuştu. Elimi atıp atıp çekiyordum. Garip geliyordu tabi bana peluşlar, satenler falan. Ama alıştım. Bugün tuttuğumu kaptım. Direk tadına baktım hepsinin. Tatsız tuzsuzlar ama genede deniyorum. Olur ya belki bir oyuncağı da çikolatadan yaparlar.

Sonuç olarak ÅŸunu öğrendim hepsini aynı anda aÄŸzına atmaya çalışmayacaksın boÄŸuluyo sonra insan 🙂

Posted in  Günlük   No Comments »

Pırtlarım hiç acımam

March 29th, 2009

Bugün annemin kucağında uykulu uykulu gezinirkene, birden babamın popomun oralarda bir ÅŸeyleri kurcaladığını hisettim. Bir baktım annem uzatmış benim popoyu babamda gömmüş kafayı birÅŸeyler yapıyor.. Kızdım tabi.. ama uykumda vardı birÅŸey diyemedim.. iÅŸtem tam bu sırada popom gaza geldi.. kendince konuÅŸtu.. Babamın suratına sesli mi sesli bir portladı.. bu sırada da ayağım olaya mudahele edeyim derken babamın gözlüğe bir tekme.. ehehe… adamcağız ne olduÄŸuna ÅŸaÅŸtı kaldı.. annemse gülmekten kendinden geçti.. ama sonuçta kimseye birÅŸey olmadı bense kurtardım popomu.. ehe ehe.. bunda sonra korkun bende hiç acımam portlarım..

Posted in  Günlük   No Comments »

Gecelere aktık

March 22nd, 2009

Dün gece Nahit amcamın nişan yemeğine gittim. Resmi bir yemek dediler bende kravat taktım. Gecenin ortalarında sıkılınca kravatın üstüne kustum ki annem değiştirsin diye. Ne bu canım böööle boyunda sevmedim ben bu meredi.

Çok hoş bir ortamdı. ilk önce gayet elit başladı. Baktım herkez grantuvalet. Cici cici yemek yiyolar. Fasıl falan da var. Ben fasılı sıkıcı buldum biraz kestirim dedim. Eee malum ben Red Hot Chili Peppers severim. Onuda babam dün keşketti. Annem kuaföre gidince babamla evde yanlız kaldık. Eee karnım acıktı tabi. Babama yanaştım meme versin diye. Aaa baktım onun memeler foss. Başladım ağlamaya. Babam ne yapacağını şaşırdı. Bir ara müzik açtı. Baktım güzel çalıyo çocuklar, uyudum bende. Oradan anladı babam Red Hot Chili Peppers sevdiğimi.

Neyse gecemize dönelim. BaÅŸta çok elit baÅŸlayan yemek, baktım sonradan dağıttı. Göbek havası çalmaya baÅŸladı. Aslında bende göbek atayım dedim ama annem beni tuttuÄŸu gibi bebek odasına götürdü. Bu arada Ä°lkay teyzeme çok teÅŸekkür ederim. Arda abi ve bana özel suit yaptırmış. KuÅŸtüyü yataklar, alt deÄŸiÅŸtirmeler, oyuncaklar bile vardı odada. Arda ağır abi olduÄŸundan hemen suitine çekildi. Ben ortamlara akmak istedim ama annem izin vermedi. Alçak kadın 😛 Halbuki kızların ilgi odağıydım. Yakışıklı deÄŸilim ama sempatikim nede olsa 🙂

Baktım beni suitimden çıkarmıyolar e bende eve gidelim artık dedim. Geceyi isyan çığlıklarım eşliğinde bitirdik.

Nahit amcam ve Ä°lkay teyzeme mutluluklar dilerim 🙂

Posted in  Günlük   2 Comments »

İlk göbek pırtlatma

March 18th, 2009

Bugün annem göbeÄŸime biÅŸeyler yaptı. Ä°lk önce “napıyo bu yahu” diye baktım yüzüne. Sonra baktım bide garip sesler çıkarıyo “pııpp” diye bi hoÅŸ oldu içim, kıkırdadım. Sonra pek bi hoÅŸuma gitti. Annem de sıkılana kadar yaptı pııp da pııp diye. Suyunu çıkardı sonunda ama olsun eÄŸlendim 🙂

Posted in  Günlük   No Comments »

Aşılar

March 17th, 2009

Bugün Barışı doktora götürdük. Verem, Rotavirüs ve ilk karma aşısını yaptılar. Verem aşısı çok nazik bir aşıymış. Koluna deri altına yapılıyor. Yapmadan önce steril bile etmedi doktor bey aşı yapacağı yeri. ” Garipsemeyin bu durumu mcburen böyle yapıyorum” dedi. Ä°ki gün banyo yaptırmak,o bölgeyi ovalamak falan yasakmış. Çok ilginç. Rotavirüs aşısı ağızdan verildi. Bizim ki tadını sevdi. ÅŸapır ÅŸupur yaladı yuttu 🙂 Sıra karm aaşıya gelince o iÅŸte biraz acılı oldu. Onuda baldırdan yaptı doktor amcası. Kas içi bir iÄŸne olduÄŸu için canı yandı oÄŸlumun. Ama cesur oÄŸlum en fazla 1 dk aÄŸladı. Sonra sustu. O aÄŸladıkça benim içim acıdı yahu. Ne zor iÅŸ ÅŸu annelik.

Posted in  Günlük   No Comments »

aşı oldum ben

March 17th, 2009

Aşı oldum ben bugün, hemde 3 tane birden.  Birini koluma yaptılar. Babam öyle sıkı tuttu ki kolumu ve kafamı, avazım çıktığı kadar bağırdım. Yoksa ben iÄŸneden korkmam. Sıkıldım da ondan bağırdım. Sonrada annemin azizliÄŸine uÄŸradım. Oda bacağımı tuttu ama bu seferki iÄŸne canımı yaktı. “Bırakın beniiii” diye bağırdım ama onlar “ıngaaaa” diye anladı. Annem sarıldı bana. dokunsan aÄŸlayacak gibiydi. Yazık aÄŸlamasın diye sustum bende. Sonra bide aÄŸzıma damla verdiler. Oda galiba bonustu. Doktor amca “bakalım aşının tadını sevecek mi ” dedi. Aaaa meÄŸer oda aşıymış. Yutturdular bana valla ÅŸeker diye.

Posted in  Günlük   No Comments »

İlk günler

March 11th, 2009

Hastanedeki iki gün çok zor geçti benim için. Benim tahminime göre metebolizması benim gibi hızlı çalışan kadınların sezeryanın ilk aÄŸrılarını hissetmesi daha erken oluyor. Doktorlarda ortalamaya göre hareket ettiÄŸi için aÄŸrı kesicinin uygulanması biraz gecikti. Buda aÄŸrıyı oldukça fazla hissetmeme neden oldu. AÄŸrı kesici yapılana kadar oldukça zor yuruyordum. Ama sonra popodan iÄŸneyi yiyince birden herÅŸey tospembe oldu 🙂 Daha rahat yürümeye baÅŸladım. yürüdüke aÄŸrılarım azaldı ve rahatladım.

Bu arada ben ayağa kalkamadığım için refakatçi olarak kalan Yıldıray Barış ile ilgilenmek zorunda kaldı. Daha sadece bir kaç saatlik bebeği bile ustalıkla kaldırıp gazını çıkara bildi. Hatta hemşireler altını değiştirirken öğrendi ve altını bile o değiştirdi. Barış beyin babasının kıymetini bilmesi lazım. Böyle baba pek bulunmaz.

Hastaneden çıkıp eve geldiÄŸimizde oldukça ÅŸaÅŸkın ve gergindim. Gerçekten hormonlar deli gibi çalışıyorlar o sıra. Yaklaşık 1 ay gecelerimiz kabus gibi geçti. Barış uyumuyor sürekli aÄŸlıyordu. Neden aÄŸladığını bilememek, acemice emzirmek, gaz çıkarmayı baÅŸaramamak çok sinir bozucuydu. Birde üstüne benim sütüm ilk 1 hafta oldukça az olunca gerginlik daha da arttı. Mama takviyesi yaptık bir kaç gün. Ama mamayı azaltıp anne sütünü çoÄŸaltmak için elimden geleni yaptım. Sonunda iÅŸe yaradı. Sütüm 3 gün sonra artmaya baÅŸladı. Barış da daha iyi doyduÄŸu için zamanla daha az aÄŸlamaya baÅŸladı. Yıldıray iÅŸte gideceÄŸi için geceleri onu kaldırmamaya çalışıyordum. Ama gerçekten uykusuzluk ve yorgunluk beni bitiriyor ve sinirlerim okadar geriliyorduki mecburen kalkıyordu garibim. Geceleri beÅŸik sallayıp gündüz de iÅŸe gidiyordu. Yazık yahu ÅŸimdi daha bi üzüldüm bak 🙂

40 gün sonunda bitti. Gerçektende büyüklerin söylediği doğruymuş. Bebeğin kırkı çıkınca rahatlıyormuş. Daha bi uzun uyumaya başladı geceleri. Gece uykusunu 1-2 saatten 4-5 saate çıkarınca bende daha sabırlı ve enerjik oldum zamanla. Şimdi gece sadece 1 kere kalkıyor. Ama beyfendi gece 12 de yatıyor hep. O saate kadar gündüz de pek uyuduğu söylenemez hala. Ama bu çok rahatsız etmiyor.

Bu arada pişik ve gaz sorunumuz var. Çok ince tenli oğlum benim gibi o yüzden hemen pişik oluyor. Poposu yetmezmiş gibi şimdi de gıdısının altı pişik oldu. Her gün banyo yaptırıyorduk. Ama sadece 2 gün yaptıramadım. 3 üncü gün gıdısı pişik oldu. Bugün farkettim. Dün gece oldukça zor geçmiş ve neden olduğunu bir türlü anlayamamıştık. Meğerse oğlumun boynunun görünmeyen kısmı pişik olmuş. Kucakta susuyor ama yerine yatırınca deli gibi ağlıyordu. Bugün tesadüş gördüm. hemen banyo yaptırdık. Gıdısına ve koltuk altına bepanten sürdüm. biraz hafifledi.

Çok zor gerçekten derdini sadece ağlayarak anlatan bir canlıya bakmak. Neden ağladığını sadece ağlama tonundan anlamaya çalışmak gerçekten ustalık istiyor. İnsan zamanla onada alışıyor. Şimdi neyseki gülücüklere ve cilvelere başladık. Bu sayede bir sorunu olmadığını anlayabiliyorum.

Posted in  Bakım   No Comments »

Doğum macerası

March 9th, 2009

Tatlı oğlum,

Seni tam 38 hafta 5 gün bekledik. Bir ara “Barış çıkmayacak galiba” bile dedik 🙂 Rahat geldi orası tabi. Ama doktor amcası “e artık çıkaralım” dedi. Yoksa ben normal doÄŸum düşünüyordum. Hafif korkmuyorda deÄŸildim ama “yurtdışında hep normal doÄŸuruyorlar bende doÄŸururum” diye kendimi gaza getirmiÅŸtim. Olmadı iÅŸte, sen çıkmak istemeyince, benimde plazanta da yaÅŸlanma baÅŸlayınca doktor amcası çıkarmaya karar verdi. Bari doÄŸum sırasında o heyecanı anında yaÅŸayayım istedim. Spinal anestezi ile belden aÅŸağımı uyuÅŸturdular.  Böylece doÄŸum anını ve direk ilk aÄŸlamanı görebilecektim.

Doğumhaneye girene kadar çok heyecanlı değildim. Ama beni masaya koyup iğneyi yapmaya başladıklarında tir tir titriyordum. Soğuk, korku ve heyecan hepsi birbirine karışmıştı. Ben titredikçe anestezi uzmanı ve diğer doktorlar pervane oldular etrafımda saolsunlar. Bu konuda yeditepe üniversitesi hastanesi gerçekten çok iyi. İnsana gerçekten değer veriyorlar. Beni rahatlatmak için doktorum ve odadaki herkez ( kaç kişi vardı bilmiyorum ama sanki bana oda da düğün varmış gibi kalabalık geldi o an ) sorular soruyor şakalar yapıyorlardı. Elektirik süpürgesi gibi koca bir hortumla sıcak hava üslettiler vücuduma biraz titremem azaldı.

Cem bey (Cem FıçıcıoÄŸlu doktorumuz) “birazdan çıkaracağız oÄŸlunu ” dediÄŸinde heyecanım daha da arttı. ” oo ÅŸuna bak bacakları ne kadar güçlü”, “tosun bu tosun” diye gülüşmeler olduÄŸunda benimde gözlerimden yaÅŸlar damlamaya baÅŸlamıştı bile. Cem bey bana müjdeyi verdi. “oÄŸlunu çıkardık. maÅŸallah çok güçlü ayakları var” dedi. Tabi bizimki temizlenirken ciÄŸerlerininde saÄŸlam olduÄŸunu anladık. Feryat figan bağırıyordu :). Sonra yanıma getirdiler. Yanağını yanağıma dayadılar.. sıcacıktı. Kokumu alınca sakinleÅŸti. Öptüm kokladım oÄŸlumu. Allah herkeze böyle güzel anlar bahÅŸetsin. Çok güzel bir duygu. 3 kilo 800 gr. 53 cm doÄŸmuÅŸtu Barış. Sonra oÄŸlumu yukarı çıkardılar. Benim biraz daha iÅŸim vardı orada. Çok uzun geldi o zaman bana. Bir an önce oÄŸlumu kollarıma almak istiyordum tekrar.

Sonunda iÅŸim bitip de odama çıkarıldığımda, kapıda beni sevdiklerim karşıladı. EÅŸim, ailem ve dostlarım. Çok mutluydum. OÄŸlumu tekrar getirdiler emzirmem için. AÅŸkım benim hiç zorlanmadı. Direk aldı memeyi. Zaten ÅŸimdiki oburluÄŸundan belli 🙂

Sonraki saatler sakindi. Ama anestezinin etkisi geçipde beni ayağa kaldırdıkları ilk an pek de hoş olmadı. İşte  O zaman normal doğum bundan daha acılı olamaz her halde diye düşündüm. Normal doğumda en fazla 12 saat sancı çekiyorsun. Ama sezeryanda günlerce sancım devam etti. Benim gibi aynı şekilde doğum yapan iki kişi çok rahat ayağa kalktı. Ama ben ve benim gibi metebolizması çok hızlı çalışan bir diğer arkadaşım çok zorlandık. Ama tüm sıkıntı 3 gün içinde geçti. 1 hafta sonra da iyice toparlamıştım.

Posted in  DoÄŸum   No Comments »